wrapper

Μηνύματα Σεβασμιωτάτου

Εόρτιο Μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ, επί τη Εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

«Εὐαγγελίζου γῆ χαράν μεγάλην, αἰνεῖτε οὐρανοί Θεοῦ τήν δόξαν»!!!

Τέκνα μου ἀπητά καί περιπόθητα!

Ἀνέτειλε καί πάλιν ἡ διπλή ἑορτή τῆς πνευματικῆς καί ἐθνικῆς μας παλλιγενεσίας.

Ὡς Ἐκκλησία ὁμολογοῦμε τόν Χριστό τέλειο Θεό, ἀλλά καί τέλειο ἄνθρωπο. Ἡ ὅλη Θεότητα ἑνώθηκε στό πρόσωπό του μέ τήν ὅλη ἀνθρωπότητα. Κάθε ἰδίωμα καί κάθε ἐνέργεια τῆς καθολικῆς ἀνθρώπινης φύσης ἔχει προσληφθεῖ ἀπό τόν Χριστό, τίποτα τό ἀνθρώπινο δέν ἔμεινε ἔξω ἀπό αὐτή τήν πρόσληψη. Ἡ πρωτοβουλία τῆς πρόσληψης εἶναι ὁπωσδήποτε στόν προσλαμβάνοντα, πού ἐνεργεῖ ἑνικῶς κατά τήν ὑπόσταση καί τριαδικῶς κατά τήν βούληση καί εὐδοκία. Ἀλλά καί τό πρόσλημμα δέν εἶναι παθητικός συντελεστής τῆς πρόσληψης. Σαρκούμενος ὁ Θεός δέν ἐκβιάζει τήν ἀνθρώπινη φύση, δέν χρησιμοποιεῖ τή φύση σάν οὐδέτερο ὑλικό γιά τήν πραγματοποίηση τῆς βουλῆς του. Ἡ ἀνθρώπινη φύση προ­σφέρεται νά προσληφθεῖ ἀπό τόν Θεό μέ μιά ἐλεύθερη προσωπική συγκατάθεση - προσφέρεται ὁλικῶς ἡ φύση καί ἐνεργείται ἐνικῶς ἡ αὐτοπροσφορά της (ἀφοῦ μόνο προσωπικά ἐκφέρεται καί ὑπάρχει ἡ φύση): Εἶναι ἡ συγκατάθεση τῆς Παρθένου Μαρίας, ἡ ἐλεύθερη ἀποδοχή ἀπό μέρους της τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, πού κάνει δυνατή τή συνάντηση τῆς θείας μέ τήν ἀνθρώπινη θέληση στό γεγονός τῆς σάρκωσης τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου. «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου̇ γένοιτο μοι κατά τό ρῆμα σου» (Λουκ. 1,38).

Στά λόγια αὐτά ἐκφράζεται μιά στάση αὐτοπαράδοσης καί αὐτοπροσφορᾶς, ἀποδοχῆς τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καί ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης στήν ἀγάπη του. Καμιά ἀπαίτηση αὐτονομίας, καμιά διεκδίκηση αὐτοκατοχύρωσης. Ἡ κόρη τῶν προφητειῶν προσφέρεται γι’ αὐτήν τή σύλληψη καί κύηση   μόνο ἀπό ὑπακοή στό Θεό, διαθέτει τήν ὕπαρξή της γιά νά γίνει τό δικό του θέλημα. Ἔτσι ἡ σύλληψη πού συντελεῖται εἶναι ἐλεύθερη ἀπό κάθε φυσική σκοπιμότητα, ἐλεύθερη ἀπό κάθε ἀναγκαιότητα καί δέσμευση ἐπιθυμίας, πόθου, ἡδονῆς, ἀπό κάθε ἔνστικτο ἀναπαραγωγῆς, διαιώνισης. Ἡ φυσική ἐνέργεια τῆς μητρότητας ἀπό αὐτονομημένη βιολογική λειτουργία μεταποιεῖται σέ προσωπικό γεγονός ἐλεύθερης   συγκατάθεσης, ὑπακοῆς στό Θεό, ἐγκατάλειψης στή δική του πρόνοια. Καί εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἐλευθερία ἀπό τή φυσική ἀναγκαιότητα πού ἀναδείχνει τήν Παναγία «καί μετά τόκον Παρθένον».

Λέμε στή γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας, πώς ἡ ἕνωση τοῦ Θεοῦ μέ τόν ἄνθρωπο, ἡ σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι γεγονός «ὑπέρ φύσιν». Κι αὐτό καταρχήν σημαίνει: γεγο­νός ἀμοιβαίας ἐλευθερίας (τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου) ἀπό κάθε φυσικό προκαθορισμό. Στό πρόσωπο τῆς Πα­ναγίας Θεοτόκου «νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι», ἀναι­ρέθηκαν οἱ προϋποθέσεις καί ἀναγκαιότητες πού διέπουν τό κτιστό στήν αὐτονόμηση του ἀπό τό ἄκτιστο. Ἀλλά καί ὁ Ἄκτιστός, στή σάρκωσή τοῦ ἀπό τήν Παρθένο, ὑπερβαίνει τόν τρόπο τοῦ ἀκτίστου καί ἀρχίζει νά ὑπάρ­χει μέ τόν τρόπο τοῦ κτιστού: χρονούται ὁ ἄχρονος καί χωρεῖται ὁ ἀχώρητος καί νηπιάζει ὁ προαιώνιος καί προσλαμβάνει διαστατή ἀτομικότητα ὁ ἀναφής. Τό «ὑπέρ φύσιν» γιά τήν ἀνθρωπότητα εἶναι ἡ ἀποδέσμευση της ἀπό τούς περιορισμούς τῆς κτιστότητας καί τίς ἀναγκαι­ότητες τῆς μεταπτωτικῆς αὐτονομίας. Καί τό «ὑπέρ φύσιν» γιά τή Θεότητα εἶναι ἡ ἐλευθερία καί ἀπό τήν ἐλευθερία τῆς ἀπεριόριστης ὑπέρβασης κάθε προκαθορι­σμοῦ ἤ ἀνάγκης - εἶναι «ὑπέρ φύσιν»   τό γεγονός ὅτι ὁ Θεός «ἕως φύσεως ἐλήλυθεν, τουτέστιν, ἕως ἐκείνου ἔφθασε τοῦ ἀτιμοτέρου καί οὗπερ αὐτός οὐκ ἐκέκτητο» (Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Σχόλια εἰς τό περί θείων ὀνομάτων Ρ. Ο. 4, 2290) . Μέσα ἀπό τή διπλή αὐτή ὑπέρβαση ἀποκαλύπτεται τό μόνο γιά τήν Ἐκκλησία ἀπόλυτο ὑπαρκτικό γεγονός, πού εἶναι τό Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καί ἡ εἰκόνα του ἡ ἀποτυπωμένη στήν  προσωπική ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου. 

Ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει στό πρόσωπο τῆς Παναγίας Θεοτόκου ἐκείνο τό κτίσμα, πού - μόνο αὐτό μέσα σέ ὅλη τή δημιουργία του Θεοῦ, τήν ὑλική καί πνευματική - ἔφτασε στήν πληρότητα τοῦ σκοποῦ γιά τόν ὁποῖο ὑπάρ­χει ἡ κτίση: στήν   πληρέστερη δυνατή ἑνότητα μέ τόν Θεό, στήν πληρέστερη πραγματοποίηση τῶν δυνατοτή­των τῆς ζωῆς.  Ἡ συγκατάθεσή της στή σάρκωση τοῦ Υἱοῦ δέν ἦταν μόνο ἕνας συντονισμός τῆς ἀνθρώπινης θέλησης μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἕνα μοναδικό ὑπαρκτικό γεγονός ἀλληλοπεριχώρησης τῆς ζωῆς τοῦ κτιστοῦ καί τῆς ζωῆς τοῦ ἀκτίστου: Ἀξιώθηκε ἡ Πανα­γία νά μετάσχει κατά τή φυσική της ἐνέργεια (τήν ἐνέργεια τῆς θέλησης, ἀλλά καί τῆς    μητρότητας) στήν κοινή ἐνέργεια τῆς Θεότητας, δηλαδή στήν ἴδια τή ζωή τοῦ Θεοῦ. Ἡ φυσική της ζωή, τό αἷμα της, ἡ βιολογική λειτουργία τοῦ σώματός της̇ ταυτίστηκε μέ τή ζωή τήν ἐνεργούμενη στή σαρκωμένη ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ὁ Θεός Λόγος ἔζησε ὑποστατικά ὡς μέρος τοῦ σώμα­τός της̇ μέ τή δική της σάρκα καί τό αἷμα, μέσα στή μήτρα της, ἔζησε ὁ Θεός, ταυτίστηκε ἡ δική της φυσική κτιστή ἐνέργεια μέ τήν ἐνέργεια ζωῆς τοῦ ἀκτίστου.

Καί δέν «δάνεισε» ἀπλῶς τίς βιολογικές της λει­τουργίες στόν Θεό Λόγο ἡ Θεοτόκος - γιατί δέν «δανεί­ζει» μιά μάνα τό σῶμα της στό παιδί της, ἀλλα οἰκοδο­μεῖ μέ τή σάρκα καί τό αἷμα της τήν ὕπαρξή του, ὅπως συγκροτεῖ καί τόν ψυχισμό τοῦ παιδιού της μέ τό θηλα­σμό, τό λόγο, τό χάδι, τή στοργή της. Ἡ Ἐκκλησία ἐπιμένει ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος του Θεού δέν προσέλαβε ἁπλῶς σάρκα κατά τήν ἐνανθρώπησή του, ἀλλά «σάρκα ἐμψυχωμένην ψυχῇ λογικῇ τέ καί νοερᾷ» (Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Περί πίστεως ὀρθοδόξου ΙΙΙ, 46), ὅπως εἶναι ἡ σάρκα κάθε ἀνθρωπίνου ἐμβρύου. Ὁ Χριστός προσέλαβε τήν ἀνθρώπιη φύση μέ τό σύνολο τῶν ἐνεργειῶν πού τή συνιστοῦν καί τήν ἐκφράζουν, σωματικῶν καί ψυχικῶν. Καί ἡ    συμβολή τῆς Θεοτόκου δέν σταματάει στήν οἰκο­δομή τῆς σαρκός τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἐκτείνεται καί σέ ὅ,τι θά μπορούσαμε νά ὀνομάσουμε συγκρότηση τοῦ ἀνθρώπινου ψυχισμοῦ του, ἀφοῦ ἡ μάνα εἶναι ἡ πηγή καί ἀφορμή γιά τήν ἄρθρωση τῶν πρώτων ψυχικῶν βιωμάτων, τῶν πρώτων ἐπιγνώσεων, τῶν πρώτων ψελλισμάτων, τῆς προοδευτικῆς εἰσόδου τοῦ παιδιοῦ στόν κόσμο τῶν ὀνομάτων καί τῶν συμβόλων, τόν κόσμο τῶν ἀνθρώπων.

  Μητέρα τοῦ Θεοῦ λοιπόν ἡ Παρθένος Μαρία ταύ­τισε στήν ὕπαρξή της, τή ζωή τοῦ κτιστοῦ μέ τή ζωή τοῦ ἀκτίστου, ἕνωσε στή δική της ζωή τήν κτίση μέ τόν Κτίστη της. Ἔτσι κάθε κτίσμα, ἡ σύμπασα δημιουργία τοῦ Θεοῦ, βρίσκει στό Πρόσωπό της τήν πύλη τῆς «ὄν­τως ζωῆς», τήν εἴσοδο πρός τό πλήρωμα τῶν ὑπαρκτικῶν δυνατοτήτων. «Ἐπ’ αύτῆ χαίρει πᾶσα ἡ κτίσις, ἀγγέλων τό σύστημα καί ἀνθρώπων τό γένος». Μέ τή γλώσσα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποίησης, κάθε εἰκόνα συμπεριληπτική τῆς φύσης ἀποδίδεται στήν Παναγία, γιά νά δηλωθεῖ ἀκριβῶς ἡ συμπαντική ἀνακαίνιση τοῦ κτιστοῦ πού συντελέστηκε στό Πρόσωπό της. Εἶναι «οὐρανός» καί «γῆ ἀγαθή» καί «ὄρος ἀλατόμητον» καί «πέτρα ποτίζουσα τούς διψῶντας τήν ζωήν» καί «μήτρα εὐθηνοῦσα» καί «ἄρουρα βλαστάνουσα ἱλασμούς». Καί ἡ ἀπαράμιλλη «σημαντική» τῆς ὀρθόδοξης ἁγιογραφίας    μεταφέρει τήν εἰκαστική ὑποτύπωση αὐτῶν τῶν εἰκόνων ἄλλοτε στό σχέδιο καί ἄλλοτε στό χρῶμα, εἴτε βρεφοκρατούσα παριστάνει τή Θεοτόκο καί θρόνο τῆς Θεότητας, εἴτε δεομένη, εἴτε γλυκοφιλοῦσα, εἴτε «κεκλιμένη» στή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἤ στή δική της κοίμηση. Εἶναι ἡ νέα Εὔα πού συγκεφαλαιώνει τή φύση ὄχι στήν «παρά φύσιν» αὐτονομία καί στό θάνατο, ἀλλά στήν «ὑπέρ φύσιν» μέθεξη τῆς Θεότητας καί στήν πραγματοποίηση τῆς αἰώνιας ζωῆς. Γιατί τό δικό της θέλημα ἀποκαθιστᾶ τό ὑπαρκτικό «τέλος» ἤ    σκοπό τῆς καθολικῆς δημιουργίας, δίνει νόημα καί ἐλπίδα στήν «ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως». Ὄταν οἱ πιστοί ζητοῦν τίς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου γιά τή σωτηρία τους, δέν ζητοῦν κάποιο εἶδος δικανικῆς μεσιτείας, ἀλλά τή συμπερίληψη καί τῆς δικῆς τους ἀτελέσφορης θέλησης στό δικό της ζωοποιό θέλημα πού καταφάσκει τή σωτήρια ἀγάπη τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ.

 

Χρόνια Πολλά καί Εὐλογημένα!

 

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

 

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή

«Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται· οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε».

     Τέκνα μου ἀγαπητά καί περιπόθητα

     Μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεὸς γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ στὴ ζωὴ μας νὰ εἰσέλθουμε στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἡμέρες πορείας ποὺ μᾶς προετοιμάζει γιὰ τὸν καιρὸ τοῦ Πάθους καὶ τὴν τριήμερο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

     Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι ὁ εὐλογημένος καιρός.

     Μᾶς διευκολύνει ἡ Ἐκκλησία μας δίνοντας αὐτὸν τὸν καιρὸ τῆς Τεσσαρακοστῆς ὡς σίγουρη καὶ συνάμα οὐσιαστικὰ ἀποτελεσματικὴ εὐκαιρία στὴν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ ἀνεβοῦμε πρὸς τὰ πάνω. Γιὰ νὰ μεταμορφωθεῖ καὶ νὰ μπολιασθεῖ ἡ μικρή μας ζωή ἀπὸ τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. 

     Μᾶς προσφέρει ἡ Ἐκκλησία μας μιὰν  Ἄνοιξη. Διότι ὅταν βοηθᾶμε τὴν ψυχή μας, ποὺ εἶναι δύσκαμπτη καὶ κλειστή, νὰ ἀνοίξει, νὰ γίνει πιὸ εὐέλικτη, πιὸ εὐκίνητη καὶ νὰ σταθεῖ μὲ εἰλικρίνεια ταπείνωσης ἀλλὰ καὶ θάρρος μετανοίας μπροστὰ στὸν “νοητὸν Ἥλιο” τὸν Χριστό μας, διευκολύνουμε τὴν  εἴσοδο τῆς Χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ. Kαὶ ὅταν ἡ ψυχὴ χαριτώνεται, τὴν  Ἄνοιξη ἀνθίζει.

     Ἡ πορεία πρὸς τὴ συνάντηση μὲ τὸν ἀναστημένο Χριστὸ εἶναι μία ἀνοδικὴ κλίμακα ἀνεξάντλητη. Ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι ἀπε­ριόριστος, ἔτσι καὶ ἡ δυνατότητά μας νὰ Τὸν συναντήσουμε καὶ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ Αὐτὸν εἶναι ἀπεριόριστη. Καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μὲ τὴν κατανυκτικὴ αὐτὴ περίοδο τῆς πνευματικῆς καὶ σωματικῆς ἄσκησης, αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν δυνατότητα συνάντησης τὴν καθιστᾶ κανόνα ζωῆς.

     Αὐτὸς ὁ “κανόνας” ἔχει καὶ τοὺς τρόπους του,  τοὺς “πνευματικοὺς τρόπους” ποὺ μὲ βεβαιότητα θὰ φανερώσουν κάποιο ἀποτέλεσμα στὴ ζωή τοῦ Χριστιανοῦ. Τὸν τρόπο νὰ καταλάβει τί σημαίνει ἀσκητικὴ ζωὴ, πῶς θὰ ἀγγίξει τὶς πληγές του ποὺ εἶναι τὰ πάθη του, πῶς θὰ φτάσει στὴν μετάνοιὰ του, γιὰ νὰ ἀρχίσει ξανὰ καὶ νὰ συνεχίσει σὲ ὅλη τὴν ζωὴ του.

     Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τροπάρια τοῦ Ἐσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς βρίσκουμε τὸν πρῶτο  “πνευματικὸ τρόπο”: «οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε». Ὅσοι ἐπιθυμεῖτε νά κάνετε αὐτή τήν ἄθληση, ἄς εἰσέλθετε.

     Βασικὴ προϋπόθεση εἶναι νὰ “βούλεται”, δηλαδὴ νὰ θέλει, νὰ ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει ἀθλητὴς κάποιος. Κανείς δὲν πιέζεται νὰ ἀρχίσει. Ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται μιὰ ἀπόφαση γιὰ νὰ τεντώσει τὶς δυνατότητές του, νὰ ξεκινήσει μιὰ ἐντονότερη προσπάθεια. Νὰ κάνει ὅ,τι μπορεῖ, λίγο παραπάνω ἀπ’ ὅσο νομίζει ὅτι μπορεῖ. Νὰ κάνει τὸ καλὸ καὶ νὰ φτάνει τὸ ἀγαθὸ.

     Ἄλλωστε ἡ κλήση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ πράττει μὲ προαίρεση κι ἀποφασιστικότητα, σὲ συνεργασία μὲ τὴ Χάρη, τὸ ἀγαθό. Ἀφοῦ λοιπὸν θέλει κάποιος, μπορεί νὰ εἰσέλθει, ἀφοῦ ποθεῖ τὸν ἀγώνα αὐτὸν πρὸς τὸν Χριστὸ, εἶναι προσκεκλημένος. Ποὺ προσκαλεῖται; Στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Μόνο ὡς Σῶμα Χριστοῦ, δηλαδὴ μέσα στὸ Σῶμα Του ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία γίνεται κάθε ἀγώνας  ζωὴ ἁγιασμοῦσωτηρίας καὶ ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό.

     Αὐτὴ ἡ ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση καὶ πράξη δηλώνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει καὶ μετέχει στὴν κοινὴ ἄσκηση καὶ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν ἐντάσσεται σ’ ἕνα ὁμαδικὸ πρόγραμμα καλυτέρευσης τῆς ἠθικῆς του ἤ γνωριμίας μὲ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ κυρίως και πρωτίστως καταλαβαίνει καὶ ἔχει τὴ συνείδηση ὅτι τὸ φρόνημα καὶ ἡ προσπάθεια εἶναι κοινὴ ἐκκλησιαστικὴ ἀρετή. Καὶ κοινὴ ἐκκλησιαστικὴ ἀρετὴ σημαίνει πρῶτον τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν, καὶ δεύτερον, ταπείνωση καὶ ἀντίληψη τῆς ἐλαχιστότητας τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀναγνωρίζοντας ὅτι μπορεῖ νά γίνει κάτι μόνον μὲ τὴν Χάρη καὶ ἀπὸ τὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὅταν συγχωρεθεῖ μὲ τὸν διπλανὸ του γιὰ νὰ τὸν συγχωρέσει καὶ ὁ Θεὸς.   

     Πόσο εὐεργετικὴ καὶ βοηθητικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ συνειδητοποίηση! Ἀφενός καταλαβαίνει ὁ ἄνθρωπος ὅτι ὅλος ὁ ἀνθρώπινος δυναμισμὸς κινητοποιεῖται ἀπὸ τὴν φιλάνθρωπη παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἀτομικὴ ἱκανότητα. Ἀφετέρου  μιὰ, κατὰ τὰ ἀνθρώπινα, παρηγορία τὸν συντροφεύει, ὅτι δὲν παλεύει καὶ δὲν ἀγωνίζεται μόνος του, ἀλλὰ ταυτόχρονα μὲ ἐκεῖνον πλῆθος Ἁγίων καὶ χριστιανῶν ἔπραξαν καὶ πράττουν τὸν ἵδιον ἀγώνα, ὁ καθένας μὲ τὶς δυνάμεις του.      

     Στὴν Ὁδὸ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς ὑποδεικνύει τὴν  ἄσκηση καὶ τὴ νηστεία. Ἡ ἄσκηση εἶναι ἡ δύναμη ποὺ ἐνισχύει τὸ ἀδύνατο. Ἡ νηστεία εἶναι ἡ ἰατρικὴ καὶ φαρμακευτικὴ μέθοδος τῆς ἀσκητικῆς πνευματικῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας ποῦ ἐνισχύει καὶ θεραπεύει τὴν ἀνθρώπινη ἀσθενικὴ φύση μὲ τὴ θεία δύναμη. Ἡ ἄσκηση καὶ ἡ νηστεία εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἰσορροπία τοῦ ἀνθρώπου. Τοῦ δίνει τὴ δυνατότητα, ὅπως λένε οἱ Πατέρες, νὰ κόψει «τὸ θέλημά του» ποὺ κυριαρχεῖ, τὴν ἰσχυρὴ αὐτὴ δύναμη ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ εἶναι ἰσχυρογνώμων, πεισματάρης, ἐπικριτικός, κακεντρεχής, ἄδικος. Λίγο ὥς πολὺ ἡ  καθημερινὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων.

     Ἡ ἄσκηση λοιπὸν δὲν εἶναι μιὰ περιστασιακὴ ἤ καὶ μακροχρόνια καλυτέρευση τοῦ ἀνθρώπου. Ἄν ἀνατρέξουμε στοὺς ἁγίους ἀσκητὲς, οἱ ὁποῖοι σπούδασαν στὴν ἔρημο τὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ σὲ αὐτοὺς σπουδάζουμε κι ἐμεῖς, βλέπουμε ὅτι ὁ ἀγώνας τῆς ἄσκησης ἦταν ἔμπονος καὶ συνεχής. Βλέπουμε γιὰ παράδειγμα ὅτι τὶς στιγμὲς ποὺ οἱ κίνδυνοι τῶν πειρασμῶν ἦταν πολυπληθεῖς, ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ ἐγρήγορση γίνονταν ἀτέλειωτες. Τὸν καιρό ποὺ ἕνα πάθος κινοῦσε τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα πρὸς τὴν ἁμαρτία, ἡ προσευχὴ γινόταν ἀδιάλειπτη. Ὅταν πίσω ἀπὸ τὸν πειρασμό παραμόνευε ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ ταπείνωση κρατοῦσε τὸν ἄνθρωπο στὰ ὅριά του.

     Καὶ χρειάζεται νὰ προσέξουμε ὅτι ὅλον αὐτὸν τὸν ἀγώνα οἱ Ἅγιοι τὸν ἔκαναν μὲ τὴν καρδιά τους, γιατὶ ὅ,τι καὶ ὅσα ἔκαναν ἦταν πόθος καὶ ἀγάπη καὶ ἔρωτας γιὰ τὸν Χριστό. Καὶ ἡ χαρὰ τους ἦταν μεγάλη. Γιατὶ, ὅταν ἀγαπᾶ ὁ ἄνθρωπος τὸν Χριστὸ ἔχει χαρὰ, καὶ μὲ αὐτὴ τὴν χαρὰ κάνει κόπο καὶ θυσίες. Ἡ κατὰ Θεὸν χαρὰ εἶναι ἡ ἀναπνοὴ μέσα στὶς καθημερινὲς θλίψεις καὶ τὰ βάσανα τῆς ζωῆς.  Ὁ ὅσιος Νεῖλος ὁ ἀσκητὴς λέγει ὅτι ἡ χαρά στὶς συμφορές δίνει ὑπομονή, στὶς προσευχὲς χάρη, στοὺς κόπους καὶ μόχθους εὐφροσύνη κι εὐθυμία, στὴν ἀγάπη στολισμό καὶ στὴν μακροθυμία ἐπιβράβευση“.

     Ὁ Χριστὸς, ἀγαπητοί μου, βλέπει τὸν πόθο μας, βλέπει τὴν χαρὰ μας, ὅπως βλέπει καὶ τὶς ἀνάγκες μας καὶ τὸν πόνο καὶ τὶς θυσίες μας. Ἡ προσευχή εἶναι ἡ ἀποδοχὴ καὶ ὁ δικός μας λόγος σὲ αὐτὸ τὸ “βλέμμα” τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ἄλλωστε περιμένει, νὰ ἀπαντήσουμε μὲ τὴν καρδιά μας. Λέγει ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος ”Νὰ θυμᾶσαι πάντοτε τὸν Θεὸ μὲ τὴν προσευχή. Τότε ἀσφαλῶς καὶ ὁ Θεός θὰ σὲ θυμηθεῖ, ὅταν περιπέσεις σὲ κακά, γιὰ νὰ σὲ λυτρώσει ἀπὸ αὐτά. Πρὶν ἀκόμη ἀρχίσει ὁ πόλεμος, νὰ ἐπιζητᾶς τὴν συμμαχία. Πρὶν ἀρρωστήσεις, προσκάλεσε τὸν γιατρὸ καὶ πρὶν περιπέσεις στὶς διάφορες θλίψεις, νὰ προσευχηθεῖς στὸν Θεό, ὥστε κατά τὴν ἐπιδρομὴ τῶν λυπηρῶν νὰ ἔχεις ἐξασφαλίσει τὴν ἀκατανίκητη βοήθεια τοῦ Θεοῦ’‘. Αὐτὸ ζητᾶμε λοιπὸν μὲ τὴν προσευχή, τὴν ἀκατανίκητη βοήθεια ἀπὸ τὸν Θεὸ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ ἐντός τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἡ αἴτηση, ἡ προσφυγή, ἡ ἀναζήτηση, ἡ λαχτάρα ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος γιὰ τὸν Χριστό.  Εἶναι πολὺ σημαντικὸ κάθε μέρα, κάθε λεπτὸ νὰ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ τοποθετεῖται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ και νὰ προσεύχεται. Νὰ στέκεται μπροστὰ στὸν Θεὸ μὲ ἀνδρεία καὶ εἰλικρίνεια ποὺ σημαίνει νὰ κυριαρχεῖ μέσα του ἡ ἐγρήγορση τῆς κάθαρσης τῆς συνείδησης. Καὶ καθαρὴ συνείδηση δὲν εἶναι αὐτὴ ποὺ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἄγνοια ἴσως ἥ καὶ ἀπὸ πονηρία θεωροῦν ὅτι διαθέτουν ἐπειδὴ “δὲν ἔχουν κάνει κάτι κακὸ” ἤ “κάνουν τὸ καλό”. Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ ὅμως δὲν διαδραματίζεται ἀνάμεσα στὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ μιᾶς ἠθικῆς. Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ διαδραματίζεται ἀκριβῶς ἀνάμεσα στοὺς δύο ληστὲς, στὸν μετανοήσαντα καὶ στὸν ἀμετανόητο. Δηλαδὴ ἀνάμεσα στὸν Παράδεισο καὶ τὴν ἄρνησὴ του. Γι’αὐτὸ ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ἀρχὴ ὅλης τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἡ μετάνοια εἶναι ἡ πρώτη καὶ πανταχοῦ παρούσα ἀρετὴ, κάθε ἀσκητικῆς, κάθε ἀγώνα, κάθε καλοῦ. Ἡ μετάνοια ἐκφράζεται στὴν προσευχὴ, ἡ μετάνοια ρυθμίζει τὴν ἄσκηση, ἡ μετάνοια καθορίζει τὴν πνευματικὴ ζωὴ. Ἡ μετάνοια εἶναι μιὰ ἀδιάκοπη ἐπιστροφὴ στὸ Θεό, μιὰ διαρκὴς ἀναζήτηση καὶ εὕρεση, εὕρεση καὶ ἀναζήτηση τοῦ Ἀγαπημένου. Ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ἀνδρεία καὶ ἡ εἰλικρίνεια. Εἶναι ἡ λαχτάρα καὶ ὁ πόθος ὅπως εἴπαμε, ποὺ συνοδεύει ὡς τὴν θύρα τῆς Βασιλείας ὅσους μὲ αἴσθηση τῆς ἀμαρτωλότητὰς τους καὶ, παλεύοντας, νικητὲς τοῦ θελήματός τους, ζητοῦν νὰ φτάσουν στὸν Θεὸ.        

     Ἄς κρατήσουμε λοιπὸν ἀγαπητοὶ μου αὐτὴν τὴν λαχτάρα γιὰ τὸν Χριστὸ ζωντανὴ καὶ στὸν ἀγώνα στὸν ὁποῖο εἰσερχόμαστε αὐτὴ τὴ Μεγάλη Σαρακοστὴ νὰ μὴν μᾶς λήψει ἡ προσευχή γιατί ὅσο μιλάμε καὶ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, τόσο Ἐκεῖνος θὰ ἀπλώνει τὴν Χάρη Του ἐπάνω στὴν ἁμαρτωλότητά μας γιὰ να τὴν γιατρέψει καὶ ὅσο ζητᾶμε νὰ μᾶς δίνει μετάνοια ὁ Θεὸς, τόσο ἐλλατώνεται τὸ κακὸ ποὺ κάνουμε.

     Νὰ θυμόμαστε τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: “Κάνεις κακό; Ὁ Θεός σου δίνει σκαμπιλάκι. Λές «ἥμαρτον»; Σταματᾶ και σοῦ δίνει ευλογίες.

 

     Αὐτὲς τὶς εὐλογὶες εὐχόμεθα νὰ ἔχετε.

 

Καλὴ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή!

 

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Ποιμαντορική Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ, επί τη Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Ὑπάρχουν στιγμές στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, τέτοιας μεγάλης σπουδαιότητος, οἱ ὁποῖες μοιάζει ἀδύνατον νά περιγραφοῦν μέσα ἀπό μία πεζή διήγηση. Ἡ ἐξιστόρησή τους ἀπαιτεῖ περισσότερα καί διεισδυτικότερα ἐκφραστικά μέσα. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά καταθέσει ὅλη τή δημιουργική του ἰκμάδα ὥστε νά καταφέρει κάπως νά μιλήσει γι’ αὐτά τά ἀκριβά καί μέγιστα. Γι' αὐτό ἡ Ἐκκλησία ἐπιστρατεύει συχνά τήν ποίηση καί τή μουσική γιά νά συμπληρώσουν τήν ἱστόρηση τῶν ἱερῶν γεγονότων, ὁδηγώντας τούς ἀκροατές τῶν ὕμνων πού προκύπτουν, στή γνώση καί στή μετοχή τῶν μυστηρίων τῆς ζωῆς.

Διαβάστε περισσότερα

Ποιμαντορική Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ για την Αγία και Μεγάλη Σαρακοστή 2018

Ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ἄρχεται.

"Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται· οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε".

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τήν περίοδο αὐτή προσφέρει στή ζωή τοῦ κάθε χριστιανοῦ μία προσωπική εὐκαιρία: νά κυβερνήση τόν ἑαυτό του, ὅπως λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες. Οἱ ψυχικοί καί σωματικοί ἀγῶνες, ὁ ἀγώνας τῆς νηστείας, ὁ ἀγώνας τῆς ἀγρυπνίας, ὁ ἀγώνας τῆς προσευχῆς, ὁ ἀγώνας τῆς καθάρσεως καί ὁ ἀγώνας στά πνευματικά καθήκοντα, πού εἶναι πολύ περισσότερα ἀπό τίς ἄλλες περιόδους τοῦ χρόνου, εἶναι οἱ ὀρίζουσες γιά νά κυβερνηθεῖ πνευματικά o νοῦς, ἡ ψυχή καί τό σῶμα, μέ προορισμό τή συνάντηση μέ τόν Ἀναστημένο Χριστό. Ὁ ἀγωνιζόμενος ἄνθρωπος μέσα σέ αὐτήν τήν ἀγωνιστική περίοδο τῆς Τεσσαρακοστῆς ἔρχεται ἀντιμέτωπος μέ τόν ἑαυτό του καί ἀνασυγκροτεῖται.

Διαβάστε περισσότερα

Στον ιστοτόπο αυτό...

 ... μπορείτε να ενημερώνεστε για θέματα τύπου σχετικά με την Ποιμαντική, Ιεραποστολική, Φιλανθρωπική, Νεανική και λοιπή δραστηριότητα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Ο Διευθυντής  Ιδιαιτέρου Γραφείου Σεβασμιωτάτου, Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων

Δημήτριος Αλφιέρης  

Επικοινωνία

 Διεύθυνση

  • Ακτή Θεμιστοκλέους 190

  • ΤΚ 185-39

  • Πειραιάς

Τηλεφωνικό κέντρο

  • 2104514833

Email Επικοινωνίας

  • Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.